‘Ik ben weg’, confronterend en tragisch

Met een plastic zak over zijn hoofd, pillen en alcohol probeert Henry (Mark Rietman) aan het begin van ‘Ik ben weg’ zelfmoord te plegen. Want de schilder is helemaal alleen en door zijn paintersblok kan hij ook niet langer werken. Maar het meisje dat opeens in zijn kamer staat weerhoudt hem er echt een eind aan te maken. Is het een engel? Maar het blijkt de dochter van zijn jeugdvriend Jozef (Peter Blok). Een heftig begin van een bijzondere voorstelling.

Jozef komt naar Henry in de grote stad met zijn dochter Lisa (Lore Dijkman) omdat zij auditie doet voor de toneelschool. Ze vallen zomaar binnen en zijn niet van plan gelijk weer te verterekken, tot frustratie van Henry. Tijdens hun bezoek komt Henry erachter dat de vrouw, Saskia, van Jozef overleden is. In flsshbacks is te zien dat Henry een affaire heeft gehad met Saskia.
Alle frustratie van de twee jeugdvrienden komen eruit tijdens dit weekend. De jalousie van Jozef op het succes van Henry. Terwijl Jozef toch juist gezorgd heeft dat hij überhaupt succes heeft gehad. De irritaties van Henry over de burgerlijkheid en de middelmatigheid van Jozef en diens kunstwerken. Een haat-liefde verhouding vol misverstanden.

‘Ik ben weg’ is geschreven en geregisseerd door Ger Thijs, die eerder stukken als ‘Raak me aan’ voor Het Toneel Speelt. In al zijn stukken valt de scherpe manier van schrijven en regisseren op. De dialogen zijn confronterend en spannend. Met zo’n cast heb je natuurlijk snel een topstuk. Mark Rietman is prachtig als succesvolle maar eenzame kunstenaar. Zijn succes heeft gezorgd voor arrogantie waardoor hij uiteindelijk alleen achterblijft. Peter Blok speelt zijn oude jeugdvriend, ook kunstenaar alleen hij is nooit succesvol geweest. Mooi hoe hij vriendelijk en beleefd maar tegelijk geniepig en jaloers is. Lore Dijkman is in de eerste paar scènes wat zwak, maar groeit tijdens het stuk.

Het is vanaf het begin duidelijk dat over deze voorstelling goed is nagedacht en dat het goed in elkaar zit. Het decor is prachtig en sluit goed aan bij het stuk. Je ziet een grote kamer van een huis met daaromheen een verhoging. Goed gekozen deze lagen. Het geeft een extra dementie aan het toneel en het lijkt groter.
De woorden ‘Ik ben weg’ die Henry op een groot doek kalkt met verf voor hij de zak over zijn hoofd trekt, vallen tijdens het hele stuk op. Ze brengen je terug bij het begin en de titel van het theaterstuk.

Kortom een voorstelling die je vanaf het eerste moment blijft boeien. Helaas zakt af en toe de spanning wat weg, dit is jammer, maar niet storend De rest van het stuk is prachtig en zeker de moeite waard.

---