Opening Night schittert pas op het eind

Opening Night, Toneelgroep Amsterdam\NT Gent, Stadsschouwburg Amsterdam, 4 oktober 2007. 

Al anderhalf jaar speelt Toneelgroep Amsterdam samen met NT Gent de voorstelling ‘Opening Night’. Volle zalen trekt het niet meer, dit bleek gisteravond in een bijna lege stadsschouwburg.

Een bijzondere voorstelling, naar een film van John Cassavetes geregisseerd door Ivo ten Hove. Het is een voorstelling over een voorstelling. Een toneelgezelschap werkt naar een première toe. Overdag repeteren ze en ’s avonds zijn er try-outs. Het stuk ‘De tweede vrouw’ gaat over een vrouw die ouder wordt. Alleen zijn er grote problemen met de hoofdrolspeelster Myrtle, prachtig gespeeld door Elsie Brauw. Zij heeft moeite met de rol van ouder wordende vrouw en zorgt voor veel problemen, tijdens de repetities, de voorstellingen en ook buiten het theater.

Het toneel is tijdensde gehele voorstelling een chaos. Er lopen veel mensen rond, daarnaast wordt er een documentaire gemaakt van ‘De tweede vrouw’, dus er is ook een cameraploeg. De beelden die de camera’s schieten zijn te zien op een groot scherm boven het podium. Dit geeft de voorstelling iets extras. Een deel van het publiek zit op het podium en is het publiek van ‘De tweede vrouw’.

Je moet als toeschouwer erg goed op letten, anders is het moeilijk te volgen. Het is vaak onduidelijk of een scène zich nou afspeelt in de repetitieruimte, tijdens een try-out of buiten het theater. Het is een erg drukke voorstelling, de kijker krijgt geen moment rust. Niet alleen door de grote groep mensen op het toneel die allemaal ergens anders mee bezig zijn, maar ook door het spel. Ten Hove denkt blijkbaar dat als je acteurs laat schreeuwen, dat ze emotie overbrengen. Dit is erg vervelend, want naast dat je niet meer kan verstaan wat ze zeggen, is het onplezierig om naar te kijken.
Elsie Brauw draagt het stuk, zij is prachtig. Het is intrigerend om naar te kijken en je begrijpt wat ze doormaakt.Een zwakke schakel is Hadewych Minis, zij speelt een fan van Myrtle die voor de schouwburg doodgereden word en daarna terug komt in de gedachten van Myrtle. Zij vertolkt zo de jonge Myrtle. Ze is druk, ongeloofwaardig en slecht te verstaan. Natuurlijk moet zij naakt over het podium rennen want het blijft een Ten Hove voorstelling.
Maar het einde van de voorstelling maakt veel goed, een prachtige scène met Jacob Derwig en Elsie Brauw. Voor het eerst hebben de spelers echt contact met elkaar. Dit geeft het stuk eindelijk de rust en de diepgang die het verder mist.

---