Blokker neemt geen blad voor de mond

Veel journalisten waren als kind al verslaafd aan nieuws. Jan Blokker is er een van. Als zevenjarige ging hij al wekelijks met zijn vader naar het Polygoonjournaal in het Cineac. Nu, na meer dan vijftig in het vak te zitten, is Blokker nog steeds niet weg te denken uit de Nederlandse journalistiek.

In 1951 deputeerde hij als schrijver met het boek ‘Sejour’. Een jaar later wordt hij gevraagd om als leerling-journalist bij het Parool te werken, hij komt terecht op de filmredactie. In 1954 gaat hij werken op de filmredactie van het Algemeen Handelsblad. Hier groeit hij uit tot een belangrijke Nederlandse filmcriticus die voor filmmakers de lat hoger legt.

Zelf schrijft hij scenario’s voor films, zijn eerste film ‘Fanfare’ komt uit in 1958. In 1993 en 1995 ontvangt hij voor zijn werk een Gouden Kalf.
Jan Blokker is niet bang zijn mening te geven. Als er plannen liggen bij het Algemeen Handelsblad om samen te gaan werken met De Telegraaf is Blokker boos. Uit protest neemt hij ontslag.
Maar aan werk geen gebrek, hij krijgt een baan aangeboden bij de VPRO en wordt het hoofd van informatieve programma’s. Ook maakt hij deel uit van het team achter het satirische VARA programma ‘Zo is het toevallig ook nog eens een keer’. Hij was verantwoordelijk voor heel wat spraakmakende televisie op dat moment.

Als de VPRO van koers wijzigt aan het eind van de jaren zestig heeft Jan er genoeg van. Duidelijk is hierdoor wel dat hij niet tegen bepaalde vernieuwing kan.
Hij komt terecht bij de Volkskrant en krijgt de functie van adjunct-hoofdredacteur. Op dat moment gaat het niet goed met deze krant, de oplage neemt af en de redactie lijkt ingedut. Hij voert vele veranderingen door. Dit met een positief effect, na een aantal jaren stijgt de oplage van de Volkskrant weer.
Bekend wordt hij onder de lezers met zijn column. Maar ongeveer een jaar geleden stopt Blokker bij de Volkskrant. Niet zomaar, maar om een ruzie. Blokker voelt zich behandeld als een ‘snotjongen’. Hij is het niet eens met nieuwe veranderingen bij de krant en vindt dat hij onvoldoende is ingelicht. Zoals hij al eerder gedaan heeft bij stapt hij ook nu op.
Hij gaat naar het NRC Handelsblad en de NRC Next. Het NRC ‘riekt’volgens hem ‘meer naar krant’. Hij is hier natuurlijk weer op de filmredactie te vinden en staat drie keer per week met een column in de NRC Next. Blokker is populair onder de jonge doelgroep van de NRC Next.
De columns zijn ook te vinden op zijn NRC weblog en kunnen voor heftige reactie zorgen. Blokker neemt geen blad voor de mond. In zijn column van afgelopen vrijdag laat hij geen spaan heel van politicus Geert Wilders. De woorden ‘peroxideracist’ en ‘de rassenscheider met het bleekmiddelenhoofd’ schieten bij veel aanhangers van Wilders in het verkeerde keelgat. Op Blokkers weblog wordt dan ook flink gediscussieerd. Er zijn weinig tachtig jarigen met een weblog, laat staan één die discussie oproept. Een noemenswaardig onderdeel van een bijzondere carrière. En iets verteld mij dat we nog niet af zijn van Jan Blokker.

---